Fujitsu P27T-6 monitor review

13 reacties
1 besproken product
Inhoudsopgave
  1. 1. Inleiding
  2. 2. Monitorgeschiedenis
  3. 3. Panels
  4. 4. Fysieke eigenschappen
  5. 5. Aansluiten
  6. 6. Helderheid
  7. 7. Contrast
  8. 8. Kijkhoek
  9. 9. Kleurechtheid
  10. 10. Reactietijd en input lag
  11. 11. Energieverbruik
  12. 12. Specificaties
  13. 13. Conclusie
  14. 1 besproken product
  15. 13 reacties

Monitorgeschiedenis

De eerste 'computerbeeldschermen', oftewel monitors speciaal gemaakt voor gebruik met een PC in plaats van een televisie, uit begin jaren '80 hadden een relatief lage resolutie. De gebruikte grafische kaarten konden ook niet zoveel pixels aansturen: de MDA (Monochrome Display Adapter) kon 720x320 beeldpunten verwerken, maar alleen in tekstmodus. De eerste grafische standaard CGA telde mínder pixels, hooguit 640x200, maar 320x200 was gangbaar. EGA verhoogde dit in 1984 naar 640x350 pixels, en het uit 1987 stammende VGA haalde 640x480 beeldpunten. In 1989 werd 800x600 behaald met SVGA, daarna gingen we snel naar XGA (1024x768), SXGA (1280x1024) en UXGA (1600x1200).

Monitoren ontwikkelden zich gelijk op hiermee. Lange tijd waren 14-inch beeldbuizen de norm, geleidelijk werd overgestapt naar 15-inch en jarenlang was 17-inch de standaard. Liefhebbers gingen nog een maatje groter, naar 19-inch. CRT-monitoren hadden geen 'native' resolutie, maar wel een 'optimale' resolutie, de hoogste resolutie waarbij nog een ergonomisch verantwoorde verversingsfrequenties behaald kon worden (hoger dan 72 Hz, al zwoeren veel gebruikers dat ze pas boven de 85 Hz geen last hadden van beeldflikkeringen). Voor 14 en 15 inch was 1024x768 meestal het hoogst haalbare zonder verlies van scherpte; 17 en 19 inch gebruikten 1280x960 en 1600x1200 respectievelijk, al gebruikten velen 1280x1024 - eigenlijk vreemd, een 5:4 resolutie op een 4:3 monitor.

1280x1024 was ook de standaard voor de eerste flatscreens die in groten getale over de toonbank gingen - de eerste 15 en 17-inch modellen hadden 1024x768 beeldpunten, maar boden weinig voordelen ten opzichte van de toen nog mainstream CRT-beeldschermen, die qua contrast en kleurweergave nog altijd superieur waren. De volgende grote stap kwam met de eerste breedbeeldschermen. 20-inch modellen met de vreemde resolutie van 1680x1050 pixels werden in de loop van de eerste jaren van dit millennium de standaard, om de afgelopen jaren vervangen te worden door zogenaamde 'full hd'-exemplaren met 1920x1200 en de laatste tijd vooral 1920x1080 pixels. De beeldschermdiagonaal nam toe naar 22" en 21,5", naar 24" en groter - maar de resolutie bleef gelijk.

De IBM T221, een 22" monitor met 3840x2400 pixels!

In 2001 (!) produceerde IBM al de T220 monitor, met een resolutie van 3840x2400 beeldpunten (met een prijskaartje ver boven de 10.000 euro) en ook in het CRT-tijdperk waren er modellen met een extreem hoge resolutie. Op een enkele uitzondering als de Samsung 2343BW (2048x1152 pixels) uit 2009 na, zijn er verder amper opties geweest in recente jaren om een hogere resolutie op het bureaublad te krijgen. Alleen wie een fiks bedrag over had voor een 30" scherm van leveranciers als Dell, HP en LG kon genieten van 2560x1600 beeldpunten - maar zowel prijs als afmeting van deze modellen vormen een flink beletsel voor brede acceptatie.

Eigenlijk is niet zozeer de resolutie van belang, als de pixeldichtheid oftewel het aantal pixels per inch. Wanneer dit voldoende hoog is, zijn afzonderlijke pixels niet meer te onderscheiden. Over wat 'voldoende hoog' is verschillen de meningen, maar het 960x640 pixels tellende iPhone 4-scherm (3,5") draagt de marketing-aanduiding 'retina display' niet geheel onverdiend: je hebt erg goede ogen als je de afzonderlijke beeldpunten nog kan zien op dat scherm. Een praktische bijkomstigheid van zoveel pixels zou zijn dat anti-aliasing in games niet meer nodig is, al mogen grafische kaarten nog een stuk krachtiger worden: om "iPhone 4-scherpte" op een 14-inch scherm te behalen, is al een WQUXGA-resolutie nodig van 3840x2400 pixels...

Enfin, zover is het nog niet, maar het is duidelijk dat er nog flink ruimte voor verbetering is. Bij een diagonaal van 22 inch leveren 1920x1080 pixels een dichtheid op van 100 ppi (1920x1200 is nauwelijks beter met 103 ppi); bij 24 inch daalt dat naar 92 ppi (94 ppi bij 1920x1200). Op 27 inch is dat zelfs maar amper 82 ppi!

Onderstaande tabel geeft een overzicht van monitorformaten door de jaren heen.

Type Formaat Resolutie Pixeldichtheid
CRT 14 inch 800x600 71 ppi
CRT/LCD 15 inch 1024x768 85 ppi
CRT 17 inch 1280x960 94 ppi
CRT 19 inch 1600x1200 105 ppi
LCD 17 inch 1280x1024 96 ppi
LCD 20 inch 1680x1050 99 ppi
LCD 21,5 inch 1920x1080 102 ppi
LCD 22 inch 1920x1200 103 ppi
LCD 23,5 inch 1920x1080 94 ppi
LCD 24 inch 1920x1200 94 ppi
LCD 27 inch 1920x1080 82 ppi
LCD 27 inch 1920x1200 84 ppi
LCD 27 inch 2560x1440 109 ppi
LCD 30 inch 2560x1600 100 ppi

Bij het bekijken van deze tabel valt op dat de hoogste (gangbare) pixeldichtheid aan het einde van het CRT-tijdperk niet meer is geëvenaard, met één uitzondering: 27 inch monitoren met een resolutie van 2560x1440 beeldpunten zijn zowaar iets beter in dit opzicht. Het zijn dan ook deze schermen die onze warme belangstelling hebben. Het eerste voorbeeld in ons testlab was de Dell UltraSharp U2711 en ook het onderwerp van deze review, de Fujitsu P27T-6, beschikt over deze resolutie.


1 besproken product

Vergelijk   Product Prijs
Silver Award Fujitsu P27T-6

Fujitsu P27T-6

  • 27 inch
  • 2560x1440
  • 109 ppi
  • IPS / PLS / AHVA
  • HDMI
  • DisplayPort
  • AdobeRGB
  • 6 ms
  • 350 cd/m²
  • 20000 : 1
Niet verkrijgbaar
0
*