Thuis op bezoek bij Huawei: drang naar wereldwijde erkenning

37 reacties
Inhoudsopgave
  1. 1. Inleiding
  2. 2. Factory visit
  3. 3. Benedenwindse waterloop en beekjes
  4. 4. Achter de Europese facade
  5. 5. Reacties

Inleiding

Huawei nodigde ons uit om naar China te komen en daar te kijken waar de deuren normaal gesloten blijven. We kregen rondleidingen op de uitgestrekt R&D campus en mochten met eigen ogen een productielijn bekijken.

Een van de mooie kanten aan het leven van een techjournalist is dat je nog eens ergens komt. We berichten je elk jaar over de ontwikkelingen op IFA vanuit Berlijn en MWC in Barcelona, maar soms reizen we wat verder. Zo zijn de Computexbeurs in Taipei en natuurlijk CES in Las Vegas eveneens vaste prik voor ons. Daarmee coveren we de belangrijkste techbeurzen, maar we worden ook regelmatig gevraagd om aanwezig te zijn bij productlanceringen of conferenties. 

Recent werden we door Huawei uitgenodigd om de eerste Huawei Developer Conference bij te wonen. De conferentie stond vooral in het teken van de nieuwste versie van Huawei's Android launcher EMUI 10, en natuurlijk de aankondiging van Harmony OS, het in eigen beheer ontwikkelde besturingssysteem voor smart-producten. Maar we waren niet enkel voor deze conferentie naar China gevlogen, we werden ook gevraagd om een zeldzaam kijkje in de eigen keuken te komen nemen. Zo bezochten we de gigantische campus waar de Research & Development afdeling zetelt en mochten we bij hoge uitzondering een productielijn bezoeken waar op dat moment de Huawei P30 werd vervaardigd.   

Factory visit

Vlak naast de R&D campus waar we straks over komen te spreken ligt de zogenaamde high-tech zone in Songshan Lake, Dongguan, China. Dit terrein van ruwweg 1,4 vierkante kilometer groot is één van plekken waar de productielijnen van Huawei zijn gevestigd. De plek dus waar de smartphone die je uiteindelijk hier in je hand houdt vandaan komt. Over het algemeen zijn fabrikanten niet al te scheutig met toegang verlenen tot dergelijke faciliteiten en ook nu we bij hoge uitzondering wel naar binnen mochten golden er wel de nodige restricties. 

Zo mochten we geen foto- en videoapparatuur mee naar binnen nemen, zelfs onze tassen waren niet welkom. De foto's die je hier ziet zijn dan ook aangeleverd door Huawei, en representatief voor wat we hebben gezien. Eenmaal binnen werd ons vriendelijk verzocht een labjas aan te trekken alsmede een pet op te zetten en onze schoenen in daarvoor bestemde hoezen te steken, waarna we door metaaldetector poortjes de productlijn op mochten. 

Productielijn

De productielijn is een vrij letterlijke benaming van het fenomeen dat we te zien kregen. Op de verdieping waar we ons bevonden zagen we zelfs enkele tientallen productielijnen. Deze bestaan uit een bijna eindeloze rij van verschillende machines, die van de eerste printplaat die aan het begin wordt ingevoerd, aan het einde van de rij een volledige smartphone compleet in gesealde verpakking afleveren. Volgens Huawei is elke productielijn in staat om elke 28,5 seconde een smartphone af te leveren.

De productielijn wordt zeer schoon, zeg maar steriel gehouden - vandaar dat ook wij gekleed moesten in vergelijkbare kledij als de werknemers van de productielijn. De productielijn bestaat uit zowel machines die bij het fabricageproces betrokken zijn, als machines die louter bezig zijn met kwaliteitscontroles. Dit gebeurt onder andere met speciale 3D-camera's. Zo worden na afloop van het Surface Mount Technology (SMT) proces - waarbij meer dan 1000 componenten op het pcb worden aangebracht - alle componenten door een dergelijke camera in 3D gescand en vergeleken met master scans. Wanneer een fout ontdekt wordt, wordt de lijn stilgelegd tot het probleem verholpen is. Tevens wordt op het pcb van elke smartphone een qr-code gegraveerd waarmee Huawei, indien er problemen aangaande de kwaliteit worden geconstateerd, snel kan achterhalen waar en wanneer de onderdelen zijn gemaakt en met welke materialen.

Hoewel de productielijnen meer dan honderd meter lang kunnen zijn, zie je relatief weinig mensen aan de lijn staan. Het hele proces is dan ook in de afgelopen vijf jaar sterk geautomatiseerd. Waren er vijf jaar geleden nog 86 personen direct betrokken bij het productieproces op de productielijn, inmiddels zijn er nog maar 17 mensen nodig om het proces in goede banen te leiden. Dit eindigt uiteindelijk bij een machine die de inmiddels in cellofaan verpakte smartphonedoosjes in een grotere kartonnen doos verpakt. Deze doos wordt vervolgens door een autonoom opererend robotkarretje opgepikt. Het karretje zet vervolgens overdwars langs de productielijnen koers naar het magazijn waar de dozen op palletjes geladen worden om vervolgens de hele wereld over te gaan.

Benedenwindse waterloop en beekjes

Eveneens gelegen aan het meer van Songshan in Dongguan ligt de enorme campus waar Huawei's R&D afdeling huist. In het Chinees heet de campus Xi Liu Bei Po Cun (溪流背破村), wat ongeveer neerkomt op Benedenwindse waterloop en beekjes. Dat klinkt wat apart in het Nederlands, maar als je de campus met eigen ogen bekijkt kan je niet anders dan onder de indruk zijn van de locatie met veel waterpartijen en de enorme variëteit aan bomen, planten en bloemen. Op sommige delen van de campus waan je je eerder in een gigantisch tuin dan op een terrein van een techfabrikant.

De campus is zoals gezegd enorm uitgestrekt en heeft een oppervlakte maar liefst 1,4 miljoen vierkante meter. Op het terrein staan 108 gebouwen die ongeveer 25.000 R&D medewerkers huisvesten. Ondanks de indrukwekkende afmetingen is de bouw van de campus pas in september 2014 begonnen en amper vijf jaar later uitgegroeid tot een weelderig oord dat nergens doet denken aan het beeld dat veel mensen bij een Chinese fabriek hebben. De campus heeft Huawei zo'n 10 miljard yuan gekost - omgerekend zo'n 1,25 miljard euro. Dat is een serieus bedrag en geeft nog maar eens aan dat we hier te maken hebben met een concern om rekening mee te houden. 

Brug tussen Oost en West

De snelle bouw en forse bedrag zijn niet de enige twee zaken die een zeker signaal afgeven. De campus bestaat uit twaalf delen die elk gebaseerd zijn op bekende gebouwen uit diverse Europese steden. Zodoende waanden we ons in het Verona van Romeo en Julia, de Tsjechische stad Krumlov die sinds 1992 op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat, het Zwitserse (niet Duitse) Freiburg en de oudste universiteit van Duitsland, Heidelberg.

De reis werd vervolgd langs de Fontevraud Abdij uit Semur-en-Auxois in Bourgondië, een replica van een Gotische kerk uit Bologna en via het op het Engelse Lake District gebaseerde deel kwamen we uit in Luxemburg.

Tenslotte deden we nog het Belgische Brugge en het Britse Oxford aan alvorens via Grenada waar de westerse en oosterse bouwstijlen elkaar ontmoetten, te eindigen in het gebied dat is geïnspireerd op de Cité Internationale Universitaire de Paris. 

Deze wereldreis in het klein te voet afleggen is op de campus niet onmogelijk, maar wel onpraktisch. Dat geldt des te meer voor de 25.000 werknemers die er dagelijks aan het werk zijn. De campus is zodoende voorzien van een heuse tram die is gebaseerd op een beroemde tramlijn uit Zwitserland. De lijn meet in totaal zo'n 7,8 kilometer en verbindt diverse stations die verspreid over de campus liggen. De tram rijdt uiteraard op stroom en stoot daardoor volgens Huawei zo'n 20% minder CO2 uit dan reguliere bussen. 

Achter de Europese facade

In eerste instantie lijkt het misschien wat opmerkelijk dat een van de grootste Chinese bedrijven zijn R&D campus optrekt in gebouwen die de rijke historie van Europa weerspiegelen. China zelf heeft ten slotte een minstens zo rijke geschiedenis, die nog verder teruggaat dan de onze. Als keizer Hongxi aan het begin van de 15de eeuw geen einde had gemaakt aan de verre reizen die de Chinese schepen - die veel hoogwaardiger waren dan de Europese varianten - waren het mogelijk niet de namen van Columbus en Vasco da Gama geweest die ons zo bekend in de oren klinken. 

Toch koos Huawei voor een Europees getinte campus en dat deed het niet voor niets. Huawei is in veel opzichten een zeer succesvol bedrijf dat aan tal van landen zendapparatuur voor mobiele netwerken levert en inmiddels ook als smartphonefabrikant wereldwijd succes kent. Toch heeft het buiten Azië lang niet overal niet dezelfde status die Apple en Samsung genieten. Aan de naamsbekendheid is de laatste jaren buiten China zorgvuldig gewerkt en met succes. De reputatie van het bedrijf is echter in veel landen er niet of nauwelijks op vooruit gegaan. Sterker nog, vaak is deze eerder beschadigd door de negatieve publiciteit die het de afgelopen tijd te verduren heeft gekregen.

Ambitie om er bij te horen

Huawei wordt in de media regelmatig in verband gebracht met verdenkingen van spionage en is een van de primaire doelwitten van de Amerikaanse handelsban die weer onderdeel is van een grotere handelsoorlog die momenteel tussen de regeringen van de Verenigde Staten en China wordt uitgevochten. Amerikaanse bedrijven mogen hierdoor niet zo maar handel meer drijven met Huawei, al geldt momenteel een tijdelijke opschorting voor een deel van de maatregelen.

Het is Huawei natuurlijk een doorn in het oog dat het beschuldigd wordt van spionage en afluisterpraktijken terwijl het in de dagelijkse werkwijze ernstig belemmert wordt door de restricties die uit de handelsoorlog tussen de VS en China voortvloeien. Het wil ten slotte naar eigen zeggen vooral graag handel drijven met de rest van de wereld. In dat licht kan je de Europese campus dan ook zien als een signaal naar de westerse wereld: wij willen een verbintenis aangaan met jullie, erken ons als een serieuze partij die zijn rechtmatige plaats in jullie midden opeist.  

0
*